> >> > Bu olay, Marmara Üniversitesi İngiliz Dili ve

> >> > Edebiyatı

> >> > Bölümü'nü 1993 yılında bitiren Dilek isimli bir

> >> > kızın başından geçmiş.

> >> > (Böyle anlatılıyor, soyadı yok) Dilek bir gün

> >> > okuldan çıkmış, durakta

> >> > minibus bekliyomuş. Yalnız korkunç yağmur

> >> > yağıyormuş bu arada. Kızın önüne

> >> > bir araba yanaşmış. İyi giyimli, temiz yüzlü bir

> >> > genç, "yanlış anlamayın

> >> > n'olur. Ben de yakın zamana kadar öğrenciydim.

> >> > Islanmayın, gelin ben sizi

> >> > uygun bi yere kadar bırakayım"
>demiş. Dilek, başta

> >> > biraz tereddüt etmiş ama

> >> > çocuğun iyi niyetine inanmış ve arabaya

> >> > binmiş.Yolda sohbet filan etmişler.

> >> > Hoslanmışlar birbirlerinden. Çocuk,

> >> > lütfen izin verin sizi evinize bırakayım. Bakın

> >> > yağmur da

> >> > iyice hızlandı" demiş, Dilek kabul etmiş tabii.

> >> > Sohbet

> >> > iyice koyulaşmış. Kızın evine gelmişler, bu arada

> >> > telefon değiş tokuşu

> >> > yapmayı da ihmal etmemişler. Dilek çok etkilenmiş

> >> > çocuktan. O hafta her

> >> > telefon çaldığında yüreği hop etmiş, "Ay benimki mi

>arıyor?" diye telefona

> >> > koşmuş. Ama arayan olmamış maalesef. Dilek yüzünü

> >> > kızartıp çocuğu aramaya

> >> > karar vermiş, "Belki numaramı kaybetmiştir,

> >> > n'olucak ki ben arasam" deyip

> >> > kandırmış kendini. Telefonu ağlamaklı bi kadın sesi

> >> > açmış. Meğer teyze,

> >> > bizim çocuğun annesiymiş ve hıçkıra hıçkıra,

> >> > oğlunun trafik kazasında öldüğünü söylemiş.

> >> > Anlattıklarından Dilek anlamış

> >> > ki, çocuk onu bıraktıktan 5 dakika sonra yapmış

> >> > kazayı. "Keşke eve

> >> > bırakmasaydı. Benim bunun sorumlusu" diyerek hemen

> >> > kendini
>suçlamaya

> >> > başlamış. Suçluluk duygusundan kurtulmak

> >> > için teyzeden adresi almış, "En azından

> >> > başsağlığına gideyim bari" diye

> >> > düşünmşü. Ziyaret ağlamaklı ve de yaşlı geçmis.

> >> > Ayrılma vakti geldiğinde

> >> > iyice havaya giren kız, "Bana oğlunuzdan bi hatıra

> >> > verir misiniz? Onu

> >> > gerçekten çok sevmiştim" demiş. Bunun üzerine anne

> >> > içeriye gitmiş,

> >> > döndüğünde elinde çocuğun kaza günü

> >> > üzerinde olan

> >> > gömlek varmış. Üstelik de

> >> > hala kanlar içindeymiş gömlek. Dilek çok kötü

> >> > olmuş,
>gömleğin niye

> >> > saklandığı! ve niye ona verildiği anlamsızlığına

> >> > rağmen yine de kadını

> >> > kıramayıp almış kanlı gömleği. Ama eve gelir gelmez

> >> > ilk işi gömleği yıkayıp

> >> > ütülemek olmuş. Bütün gece gömleğe baka baka,

> >> > ağlamış. Sürekli de, "Onu ben

> >> > öldürdüm, onu ben öldürdüm" diye tekrar

> >> > ediyormuş

> >> > kendi kendine. Artık

> >> > ağlamaktan bitap düştüğünde gömleği yastığıinın

> >> > altına koymuş ve yatmış.

> >> > Sabah uyandığında kendini daha iyi hissediyomuş.

> >> > Ama yastığı kaldırdığında

> >> > bir de
>görmüş ki gömlek yine kanlar içinde.

> >> > İnanamamış bu duruma.

> >> > "Herhalde dün o kafayla iyi yıkayamadım" diyerek

> >> > yeniden yıkamış gömleği.

> >> > Ama ertesi sabah da hiç bi değişiklik yokmuş

> >> > gömlekte, yine kanlar

> >> > içindeymiş. Bunun üzerine Dilek girdiği ruhsal

> >> > çöküntünün de etkisiyle bir

> >> > hocaya

> >> > gitmeye karar vermiş. Çünkü başına gelen olayı

> >> > mantıksal olarak bir türlü

> >> > açıklayamıyormuş. Çevresinden edindiği bilgiyle

> >> > değerli bir insan olan Rıza

> >> > hocayı bulup olayı başından sonuna anlatmış. Rıza

> >> > hoca uzun uzun dualar

> >> > okuduktan sonra Dilek? e gömleği neyle yıkadığını

> >> > sormuş. Dilek de tam iki

> >> > kez deterjanla yıkadığını, ilk başta gömleğin

> >> > temizlendiğini fakat sabah

> >> > tekrar kanlar içinde olduğunu ağlayarak anlatmış.

> >> > Bunu duyan Rıza hocanın

> >> > gözleri faltaşı gibi açılmış ve ellerini Dileğin

>kafasına dokundurarak

>sorunun çözümünü söylemiş :

> "A benim salak kızım, hiç normal deterjanla kan

>lekesi çıkar mı?

>Hem renkli hem de renksiz çamaşırlarında Ariel

>kullanmalısın!"

>hehehehehe...

>nasıl???

>Gıcık oldunuz değil mi?
ALINTI